La versión de su navegador no está debidamente actualizada. Le recomendamos actualizarla a la versión más reciente.

A  REXENERACIÓN  DA  IDENTIDADE

“Corpo de Antiochía” revélase como un poemario feito viaxe. Un espazo para a reflexión sobre a reconstrucción dun ámbito físico pero que vai máis alá da man de Tamara Andrés, adentrándose nun devir íntimo de descuberta da persoa e dos seus procesos de evolución.

 

“O que non se nomea non existe”. Afirma Tamara Andrés no interior de “A Auga”, un dos poemas chave deste “Corpo de Antiochía” que editado por Galaxia dentro da súa colección Dombate, lévanos a afrontar un proceso de construcción íntima a través da afoutada metáfora da cidade de Antiochía. Histórico cruce de civilizacións, construída, derruída e de novo ergueita, unha e outra vez. Unha visión especular que serve a Tamara Andrés para dar un salto de madurez na súa aínda recenté traxectoria na escrita, e que deixa abertas as portas a un futuro que teima en chegar.

Convértese así esa imaxe da cidade situada na actual Turquía nun poderoso faro fronte ao que esta poeta actúa como unha serea que xorde do mar para, co seu canto, evocar o paso do tempo e a súa pegada na pel dos que hoxe somos protagonistas doutro tempo tan afastado daquel. Nesa pel póusase como se fose un compás un poemario preciso tamén para termos consciencia do noso eu.

O primeiro que nos chama a atención é esa afouteza da linguaxe, a capacidade por prescindir do sobrante, nun proceso de depuración que case sempre adoita ser o máis complexo para o escritor que sabe dese compromiso para chegar á cerna das cousas. Agora queda á segunda parte do trazo, o de ser quen de artellar con esas poucas palabras un discurso no que se conteñan as pretensións do creador e que estas sexan palpábeis para o lector. E isto acádao Tamara Andrés cuns poemas contundentes nos que se rastrexa ese ronsel da forza que ese proceso cíclico de construcción e destrución foi devalando nos séculos. Agora ese tempo é o noso, e todo o que semella un devir histórico contense no noso eu. A poeta é quen de facernos conscientes dende a palabra, sempre a palabra que nomea o que existe, de que ese proceso se dá de xeito constante no noso interior, entendidos os nosos corpos tamén como ciudades de ida e volta, cheas de bos e malos momentos, de incertezas e loitas fronte ao exterior, de procesos que nos poñen ao límite pero dende o que tentar albiscar novos horizontes.

O poemario condúcese por todo ese itinerario: A extinción, o desterró e o retorno. No primeiro céntrase na ausencia de beleza, a súa perda como cegueira da sociedade que precisa desa beleza como rexistro atemporal: “A fame da memoria”, escribe a autora. Non se pode dicir mellor, memoria en cuxa ausencia se impide o camiñar. No desterró xorden as dúbidas: “Como miranos ?/ onde nos deter ?”. É o desacougo, o derrumbamento do eu, a dor, o percorrido polo descoñecido, entendido como incerteza. Un tránsito que aínda que nese intre non o pareza serve para sementar o futuro, esa nova etapa convertida en retorno, a redescuberta do que somos, de novo o eu como lugar no que deterse, o faro que alumea a nosa contorna, alí onde bater a nosa individualidade fronte ao colectivo.

Imos, polo tanto, con cada páxina debullando ese eu, sempre a partir da metáfora colectiva, esfolar a nosa identidade, capa a capa: “Disque a ferida sempre cicatriza/ e que a dor nace para o remedio/ mais o proxectil do berro/ non deixa/ aquí/ estanque/ entre os beizos”. A destrucción e o remedio: A reconstrucción da identidade. Escoitamos un novo canto da serea, o da identidade, unha das cernas do poemario, a capacidade para a rexeneración desa identidade en canto o que somos fronte ao conxunto de individuos. Un corpo no que se pousan as cronoloxías, as maneiras de mirar, o físico e o simbólico.

Dende ese corpo escribe Tamara Andrés, dende ese eu medran os versos precisos para enfrontármonos cun espello en forma de mar. Un espello que non é, como a nosa identidade tampouco ten a precisa estabilidade, móvendose entre ondas axitadas incapaces de ter a calma necesaria para vérmonos, para recoñecérmonos. (Ramón  Rozas).

 

Sen personalismos nin individualismos, mais tampouco soportar o continuo asoballamento mundano dos poderes fácticos empregados cara a aconquerir a usurpación de identidade dos máis febles.

Por un anaco de dignidade

Cando os representantes legais dos poderes públicos que rixen os destinos das nosas institucións son redirixidos polas ideoloxías que manan e flúen dos seus propios colectivos afíns, estamos inmersos nunha involución anacrónica con tintes separatistas e non allea ás decisións cruciais tomadas polas súas oligarquías predominantes.

É moi persuasivo que o amiguismo ou a pertenza á formacións políticas son medio habituais e moi eficaces para acceder ou alcanzar un determinado “status”.

O dirixismo cultural e moral da vida social é favorecido desde algunhas instancias do poder ao obxecto de impoñer concepcións de marcado carácter agnosticista-materialista de permisividade total. Deste xeito, o poder institucional ven exercido en clave de dominio e proveito propio e de grupo e non de servizo solidario ao ben común. O exercicio dende e do poder público non pode tratar de impoñer unha ideoloxía polos medios que desembocarían nunha dictadura dos espíritus, a pior de todas.

Entendemos que ningunha actuación pública é obxectiva xa que sempre terá connotacións subxectivas inherentes a toma de decisións que, ineludiblemente, corresponden a un ser vivo dotado racionalmente dunha “psiqué” e liberdade; é dicir, unha persoa.

Como persoas, todos somos escravos do tempo, da finitude das nosas vidas, da incontinencia balbuceante das ideas alleas e propias, da irresponsabilidade de feitos e actuacións, da intransixencia e cabal menosprecio no respecto os “outros”, os que son e pensan “distinto”.

Persoas que viven nunha aureola, creen, de infabilidade e certeza total, inacesibel ao resto por incompatibilidade ideolóxica, amén dun status superior que lle ven dado dende a súa plataforma idílica de mentalidade pragmática onde se pon en práctica o principio de que “el fin justifica los medios”, e onde todo vale i é lícito.

Non é unha suxerencia, unha opinión, senón unha forma de ser, de sentimento, de vida que trasladan irreductiblemente, agora sí e despois tamén, nas súas espúreas actuacións encamiñadas dilixentemente, na escuridade da irreal transparencia que pregoan, pero sen cortapisas hacia os espellos nos que se miran e que lles di obrigatoriamente cómo e a quén.

Teñen que aprender a ver, e si non saben ver correctamente á realidade, o que teñén diante deles mesmos, tampouco comprenderán o senso da mesma. Teñen que abrir as portas do seu mundo, saír dos seus lugares habituais i ensinarlles, de xeito extenso e intenso, o que é a realidade.

Para iso, para explorar o senso da realidade, é fundamental aprender a pensar ben.Acción que leva implícita non só a visión, senón tamén indagar sobre o que se agocha detrás da representación do mundo, cal é a finalidade que ten o Gran Teatro deste Mundo. E isto leva consigo expresalo con palabras, cun determinado uso da linguaxe, narrar o que intúe, o que ve, o que pensa que é a realidade e o seu senso máis oculto.

A fiestra que nos permite achegarnos á realidade sempre é subxectiva, endexamáis é completamente neutral nin transparente. Significa que temos que aprender a ver cos demáis, porque a realidade non é só o que eles ven e captan, é moito máis complexa e rica, é unha invitación a recoñecer os límites da súa propia visión ou tamén non querer velas para que non impresionen. Como di Wittgenstein: “¡ Qué difícil es para mí ver lo que tengo ante los ojos!”.

Moitos dos nosos dirixentes non só se atopan cunha partícula no ollo, senón que teñen unha esquirla no corazón e todo lle resulta criticable e ofensivo, froito da súa actitude interior como ser humán.

Todo “dirixismo cultural” vulnera o ben común dunha sociedade e socava todas as bases dun Estado de dereito. Así nos vai.

A T E N E O    C O R R E D O I R A    A. C. 

17 de Maio, "Día das Letras Galegas"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
MAIOS EN COMBARRO
Unha das vilas que celebra con maior paixón a festa estrela da primavera, a Festa dos Maios, é Combarro e así quedou patente durante a tarde no certame organizado polo Ateneo Corredoira.
O nivel de participación e a calidade dos deseños foron moi elevados.
As boas condicións metereolóxicas favoreceron  tanto o nivel de participación coma a presencia de grande cantidade de persoas, que disfrutaron desta peculiar e ancestral celebración.
Todos os maios foron agasallados cunha rosca, placa conmemorativa da data e 200 ,00 €. e contou coa colaboración do Concello de Poio e a Deputación de Pontevedra.
 
 
 
 
 
FESTA DOS MAIOS 

Por medio da presente poñemos en coñecemento de tódolos colectivos e persoas interesadas a convocatoria da tradicional Festa dos Maios organizada polo Ateneo de Combarro e que  e conta  coa colaboración do Concello de Poio e da Deputación de Pontevedra.

A celebración terá lugar o vindeiro martes día 1 de maio ás 18:00 h, na praza da Chousa.

A parte musical correrá a cargo da agrupación Os Berberechiños

Tódolos maios participantes serán agasallados cunha rosca, un detalle conmemorativo, ademáis de percibir 200,00 € pola súa participación no desenvolvemento desta peculiar e ancestral celebración.

Dende a Entidade faise un chamamento a tódolos veciños e cidadáns para que tomen parte neste acontecemento tan característico nun marco tan incomparable.

 

 
ENTROIDO 2018
 

El entroido se resiste a irse

Poio enterró ayer al Mexillón en Combarro y al Galo Bruxo en Samieira, pero aún le queda despedir al Galo Fodorico en San Xoán y al Berberecho en Lourido

El entroido no tiene prisa en irse. En distintos puntos de la comarca se suceden las fiestas, que en el caso de Poio se prolongarán hasta el sábado 10 de marzo. También Marín el programa carnavalero se extiende hasta el domingo 4 de marzo, cuando se celebrará el desfile en la parroquia de San Xulián.

El Mexillón y el Galo Bruxo tomaron protagonismo ayer en Poio, tercer fin de semana de entroido en el municipio. Cientos de personas asistieron en Combarro a la despedida de uno de sus productos más característicos del entroido de Poio: el Mexillón. El Paseo Marítimo, iluminado por una jornada muy soleada, acogió el desfile de entierro, que terminó en la Praza da Chousa donde se dio sepultura al protagonista del entroido de Combarro. La asociación Ateneo Corredoira lleva a cabo este evento con la colaboración del Concello y la participación del grupo de carnaval de Samieira y las comparsas Os 100Tolos y Os Canecos.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poio dijo adiós al Mexillón y al Galo Bruxo en una jornada llena de color y diversión

 ENTERRO DO  MEXILLÓN RIGOBERTO TOXINA MAR

Los vecinos de Poio continúan disfrutando del Entroido en distintos puntos de su geografía a la espera de que el Enterro do Galo Fodorico y la festa do Choqueiro, el próximo día 10 de marzo, pongan el punto y final definitivo a un mes de festejos. Este fin de semana fue el turno para la despedida en dos de las parroquias más activas en cuanto a la fiesta de Entroido:  Samieira y Combarro, en donde este domingo dieron sepultura a las mascotas de su Carnaval

Así, en Combarro, comparsas y grupos se reunieron en torno a las 12.00 horas para participar en un vistoso desfile por la zona de A Chousa y el espacio portuario, celebrando la despedida del Mexillón. La comitiva estuvo acompañada por curas, personajes religiosos, choqueiros y también por las comparsas de las distintas parroquias del concello.

El mexillón de Combarro desfiló ante vecinos y turistas antes de perecer entre las llamas.

El Mexillón desaparecía entre las llamas instantes después de las 13.00 horas.

Con apenas tiempo para descansar, los más aficionados a los desfiles se presentaron en Samieira en torno a las 17.00 horas para participar en el Enterro do Galo Bruxo.

La próxima cita del Entroido poiense será el sábado 3 en San Salvador, con el Enterro do Berberecho. Se calcula que la fiesta se iniciará a las 19.30 horas en Costa Giráldez.

 

 

 

 

 

 

 

 
 

COPLAS  A  QUEIMA  DO  MEXILÓN  “RIGOBERTO  TOXINA  MA

ESTA VIDA É CORTA, HAI QUE VIVILA                                            PARA QUE LUZA O TEU POBO

   CADA UN A SÚA, PODES COMPARTILA,                                     A XENTE TEN QUE MOLLARSE

   CADA QUEN É DONO E FAI O SEU CAMIÑO,                           E NON ESPERAR SENTADOS

   NON VEÑA ALGUÉN E CHE CAMBIE O CAMIÑO.                    A QUE OS REIS MAGOS VOLO ARRANXE.

   QUÉ FACEMOS COA VIDA ?.                                                          QUÉ FACEMOS CON ESTES VOITRES?.

   POBO…IR  DE BOTELLÓN  (BIS)                                               POBO…QUITARLLES O ALPISTE (BIS). 

   FIXERON CURSOS PARA OS PARADOS                                          “LUCE TU PUEBLO” , MARCA

   E ALGÚNS CONTIDOS FORON CRITICADOS                              CON  PRODUCTOS DE CALIDADE,

   APRENDER FINANZAS, RECURSOS HUMÁNS                        OS SEUS RICOS CHOURIZOS, MOI RICOS,

   E CÓMO TOCARSE Ó PAPO COAS MANS.                                    OS MÁIS FRESCOS DO LUGARE.

   QUÉ FACEMOS COS PARADOS?                                                QUÉ FACEMOS COS CHOURIZOS  ?

    POBO…QUITARLLES O ALPISTE  (BIS)                                       POBO…PO TALEGO, PO TALEGO (BIS) 

   PENSEI MORRER AQUEL DÍA,                                                     A MARCA “LUCE TU PUEBLO” TEN

   MAIS DESPOIS DE ESQUIVAR                                                 COMA PRODUCTO UN DETERXENTE,

   A CORNADA DAQUELA MANADA,                                                 DIÑEIRO PARA LAVAR E DEIXAR

   FESTEXO SAÍR  E QUE SIGA VIVA.                                              MÁIS BRANCO, LIMPO E RELUCIENTE.

   QUÉ FACEMOS COA MANADA ?                                                QUÉ FACEMOS CO DETERXENTE ?

   POBO…DARLLES MANTECA  (BIS)                                         POBO…PRA PICOTA, PRA PICOTA (BIS).  

   PUIGDEMONT, PUIGDEMONT                                                    SEGURO QUE NON  ATOPARÁS

   TI SÍ QUE TES COLLÓNS,                                                               NA MARCA “LUCE TU PUEBLO”

   POIO  E O SEU DESFILE                                                                   UN  PRODUCTO  IDENTIFICATIVO

   ISO SÍ É BAIXALOS PANTALÓNS.                                                       AQUÍ NON HAI GÜEVOS, NO PASA NÁ.

   QUÉ FACEMOS CO CONCELLO ?                                                     QUÉ FACEMOS COA MARCA  ?

   POBO...TIRARLLE DOS COLLÓNS (BIS)                                        POBO...QUITARLLE A CHUPETA  (BIS) 

   TEMOS PISCINA E AUDITORIO TAMÉN,                                       ESTAMOS  AQUÍ  TODOS MOI LEDOS

    CENTRO DE SAÚDE E DEPURADORA,                                                   AGARDANDO POLO PUTIFERIO,

   ACERAS POR DOQUIER , ALGÚN ANIMAL,                                   DISFRUTADE BEN: COMEDE E BEBEDE

   DE QUÉ VOS QUEIXADES, TODO ESTÁ MAL ?.               NON SEXA POR DETRÁS, SENÓN POR DIANTE.

   QUÉ FACEMOS COA CORPORACIÓN ?                                         QUÉ FACEMOS CÓ MEXILÓN ?.

   POBO…QUITARLLES A CHUPETA  (BIS).                                          POBO…QUEIMALO POLA MAÑÁ (BIS).

 
 
 
Mércores  14...  Festa infantil de Disfraces no salón da Comunidade de Montes de Combarro a partires das 17:00 h. con música en vivo. Entrada libre.
 
Domingo 25... Enterro do Mexilón ás 12:30 h. Saída do porto de A Canteira - Paseo marítimo e remate na pza. da Chousa.
 
Concurso de Beléns
Entrega premios do Concurso de Beléns no Ateneo
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Graciñas a Teatro Moura por facernos pasar un rato agradable, en boa compaña e mellor posta en escea.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Teatro polo Nadal
 
Sábado 30 de decembro
Comunidade de montes de Combarro
Ás 21:00 h.
Entrada libre
 
 
 
 
 

 

Concurso Beléns Tradicionais  

participación aberta a todalas persoas interesadas.

Data límite de inscrición: Domingo 24 de decembro no Ateneo ou no 622572030

Haberá 3 premios: 1º de 70,00 €

                                  2º de 50,00 €

                                    3º de 30,00 €.  

E un accésit de 20,00 €, todos eles con placa conmemorativa

Visita do xurado aos Beléns o Sábado 30 de decembro.

Entrega de premios o mércores 3 de xaneiro ás 12:00 h. no ateneo

 
25  de Novembro
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Magosto Popular e Actuacións
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Concurso de Cabazas
 
 
 
 
 
 
Poden tomar parte no mesmo, tódolos rapaces que queiran presentando unha cabaza nas instalacións do Ateneo ata o martes 31 de outubro incrusive. Tódalas cabazas presentadas serán expostas públicamente na sala de exposicións Jerónimo López da Entidade ata o domingo 5 de novembro.
Haberá 3 premios de 25,00 €, un por modalidade ou categoría a concursar que serán: Orixinalidade - Elaboración e Deseño.
A entrega de premios terá lugar o domingo  5 de novembro ás 17.00 h.

Magosto Popular
 
 
 
Conxuntamente coa AAVV Combarro e a colaboración do Concello de Poio, o sábado día 18 de novembro celebrarase o tradicional magosto, onde haberá castañas asadas, chourizos, pan e viño para os asistentes.
Dita actividade terá lugar a partires das 18:00 h. na pza. da Chousa onde se intslará unha pequena carpa. Haberá ambientación musical coa participación da A.F. Os Berberechiños polos rueiros da vila e posteriormente na carpa e seguirá a festa coa actuación do grupo de cantos de taberna  "Canta nas Croas" na propia carpa.

Directiva de cookies

Este sitio utiliza cookies para el almacenamiento de información en su equipo.

¿Lo acepta?